"تجزیه"

 

استخوان هایم
زیر حجم درد می ترکند
و صدای ناله هایم را
فقط پریانی می شنوند
که عریان اند از خیال آب

تجزیه،
آرام اتفاق می افتد
مثلِ مرگِ نیلوفر
و من این جا
با خاک هم پیمان شده ام
می دانم
می دانم برای تولد
قدری دیر آمده ام
اما خاک
مرا متولد خواهد شد
روزی که فرزندانم
به پایکوبی آفتاب رفته اند
و کودکانشان
به عطر نیلوفر زنده!

نوشته شده در چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت 11:2 توسط حدیث جمالی| |