سلام

یک سلام گرم و دوستانه به تمام دوستان خوبم در این دنیای مجازی.

یک پرانتز باز (سلام کردن چقدر چسبید، چند ماه هست که می نویسم؟ تا حالا سلام نکرده بودم! می بینید روزگاررا، عصر ماشین و فراموش کاری و هزار تا دلیل دیگر... خداییش پدر مخترع این ماشین آلات را بیامرزد که بهانه می دهد دستمان... خدا! بیامرزش!) پرانتز بسته البته در پرانتزی که  خط دوم باشد یعنی اول بسم الله نباید این قدر روده درازی صورت بگیرد ولی شد دیگر، ببخشاییدم!

خوبید همگی؟! ایام به کامتان هست؟ نیک می گذرد روزگار؟! امید که همه چیز بر وفق مرادتان باشد.

 اما من نمی خواهم زیاد وقتِ ارزشمندتان را با کلماتم بگیرم، راستش غرض از مزاحمت تشکر بود و پوزش و آوردن چند دلیل ماشین آلاتی! برای نبودن!

در این مدت (از ابتدای تولد وبلاگم "وقتی که خواب کم می آورم") با دوستان فرهیخته و ارزشمند زیادی آشنا شدم که به حق با تشویق ها و انتقادها و راهکارها روحیه می دادند و می دهند برای ادامه راهی که در پیش گرفته ام، یعنی می دانم کسانی هستند که مرا (شعر مرا) می خوانند و به بودن یا نبودنشان اهمیت می دهند، بعضی ها با نام مستعار نقدم می کنند، بعضی با نام و نام خانوادگی دقیقشان تشویق، بعضی اصلاً برایشان مهم نیست شاعر کیست، کلمه به کلمه شعر را برایم توضیح می دهند و حالا گاهی دوستانی هم برای تفریح (انگار که آمده باشند پارکی چیزی!) لبخندی، نیشخندی، گلی می گذارند و می روند، دستِ همه تان درد نکند آنهایی که خوانده و نخوانده می گویید که آمدیم. به خصوص تشکر از دوستانی که دعوت می کنند و من مهمان دنیای شان می شوم. اما من (منِ کوچک) متأسفانه در این چند وقت نتوانستم آنگونه که باید جوابگوی محبتتان باشم و حسابی شرمنده ام. به همین خاطر (شرمندگی) تصمیم گرفتم تا زمانی که این دقیقه ها مدام برایم کم می آیند (ناز می کنند!) این جا را به یک تعطیلی موقت دعوت کنم تا در زمانی بهتر با وقتی بیشتر و احساسی تازه تر و شعری شاعرانه تر برگردم. البته این به معنای خداحافظ نیست، چون اصلاً با این واژه میانه خوبی ندارم، فقط یک مرخصی کوچک است.

امیدوارم وقتی برمی گردم دوستان ارزشمندی چون: رضوان ابوترابی، کوروش همه خانی، لادن جمالی، پروین نگهداری، محمد علیجانی، مهرداد کاظمی، آیسان، مرداب نامه، لیلی، مهران سیدی،مهسا زهیری، علی ساروی، امیر هدایتی، فرامرز دهگان، رضا باب المراد، سعادتیان، یونس معروف نژاد، غلامرضا شبانکاره، حسین تیموری، سجاد واعظی،علیرضا افروز، احسان عمرانی، امین ماندگار،سمانه، طاهره دهقان، یونس رازقی پور، آرش عارف، امیدرضا چاووشی، رضا طاهری، عبدوی جط، ابراهیم جاگرانی، ابراهیم بانی، زخم، جدی نگیر، یاس، محمد و... و تمام دوستانی که من شاید از قلم انداخته باشم، فراموشم نکنند و برای بهتر بودنم دعا کنند.(از قبل برای استغاثه هایتان سپاسگذارم!)

به خدا می سپارمتان و آرزو دارم لحظه هایتان سرشار از رویشی بی انتها باشد.

بدرود تا درودی که.....